هدف پژوهش حاضر بررسی عوامل جامعه شناختی موثر بر میزان انگیزة تحصیلی دانشجویان بوده است. روش انجام پژوهش پیمایش و جامعه آماری کلیه دانشجویان شاغل به تحصیل در دانشگاه فردوسی است. حجم نمونه 255 نفر، با روش نمونه گیری طبقه ای متناسب با حجم انتخاب شده و ابزار جمع آوری اطلاعات، پرسشنامه بوده است. یافته ها نشان داد که انگیزة تحصیلی دانشجویان بطور معنادار بالاتر از حد متوسط است که میانگین آن معادل 2/63 ( در دامنة 100-0) می باشد. تحلیل رگرسیونی داده ها نشان داد که «موفقیت تحصیلی»، «ارزیابی مثبت از گروههای مرجع تحصیلی»، «کنش دانشجو- والدین» و « امید به آیندة شغلی» اثر مستقیم و «پایگاه اجتماعی- اقتصادی» اثر معکوس بر انگیزة تحصیلی دارند. تحلیل مسیر نشان داد که دو متغیر «رضایت از امکانات آموزشی و پژوهشی» و «کنش متقابل استاد- دانشجو» به طور غیرمستقیم بر انگیزة تحصیلی تأثیر مثبت دارند. از طرف دیگر میزان انگیزة تحصیلی دانشجویان در بعضی از دانشکده ها با هم متفاوت و انگیزة دانشجویان دختر و پسر نیز فرقی با هم نداشته است. محقق نتیجه گرفت که برای افزایش انگیزة تحصیلی تعامل دانشجو و والدین افزایش یابد و همچنین موفقیت های تحصیلی دانشجو در خانواده و دانشگاه مورد توجه و تحسین قرار گیرد.
پیرزهی، عبدالخالق و بهروان، حسین. (1392). عوامل جامعه شناختی موثر بر میزان انگیزة تحصیلی دانشجویان دانشگاه فردوسی مشهد. علوم اجتماعی دانشگاه فردوسی مشهد، 10(2)، 23–56. https://doi.org/10.22067/jss.v0i0.38460
MLA
پیرزهی، عبدالخالق، و بهروان، حسین. "عوامل جامعه شناختی موثر بر میزان انگیزة تحصیلی دانشجویان دانشگاه فردوسی مشهد"، علوم اجتماعی دانشگاه فردوسی مشهد، 10، 2، 1392، 23–56. doi: 10.22067/jss.v0i0.38460
HARVARD
پیرزهی، عبدالخالق، و بهروان، حسین. (1392). 'عوامل جامعه شناختی موثر بر میزان انگیزة تحصیلی دانشجویان دانشگاه فردوسی مشهد'، علوم اجتماعی دانشگاه فردوسی مشهد، 10(2), pp. 23–56. doi: 10.22067/jss.v0i0.38460
CHICAGO
پیرزهی، عبدالخالق و بهروان، حسین، "عوامل جامعه شناختی موثر بر میزان انگیزة تحصیلی دانشجویان دانشگاه فردوسی مشهد." علوم اجتماعی دانشگاه فردوسی مشهد، 10 2 (1392): 23–56, doi: 10.22067/jss.v0i0.38460
VANCOUVER
پیرزهی عبدالخالق، بهروان حسین. عوامل جامعه شناختی موثر بر میزان انگیزة تحصیلی دانشجویان دانشگاه فردوسی مشهد. علوم اجتماعی دانشگاه فردوسی مشهد. 1392;10(2):23–56. doi: 10.22067/jss.v0i0.38460
