مدارا از جمله موضوعات مهم اجتماعی و سیاسی است که در جامعه ما پژوهشهای تجربی ناچیزی درباره آن انجام شده است. در این مقاله بر اساس یک نمونه 335 نفره از دانشجویان، رابطه میزان و انواع دینداری با مدارای اجتماعی مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج تحقیق نشان میدهد که تأثیر میزان دینداری بر ابعاد و مؤلفههای مختلف مدارا متفاوت است. هرچه افراد دیندارتر باشند، مدارای آنان نسبت به موضوعاتی مثل مسائل جنسی، جرم، و ارتباط با غیرمسلمانان کمتر است. اما دینداری بر مدارای سیاسی، مدارای ملیتی، و مدارای قومی تأثیر چندانی ندارد. از طرف دیگر، اثر نوع دینداری، که در این پژوهش به کثرتگرا، شمولگرا، و انحصارگرا تقسیم شده است، بر انواع مدارا بیش از میزان دینداری است. در مجموع بر اساس یافتههای این پژوهش نمیتوان از رابطه یکبعدی بین دینداری و مدارا صحبت کرد، بلکه برای رسیدن به یک رابطه واقعی و دقیق درباره دینداری و مدارا، لازم است هم ابعاد و موضوع مورد مدارا و هم نوع دینداری مشخص شود. در موضوعاتی که هنجارها و قواعد دینی مشخص و صریح هستند، مدارای دینداران نیز کمتر میشود. همچنین، در مقایسه با سایر متغیرهای مورد بررسی، نوع دینداری اصلیترین متغیر برای تبیین تغییرات مدارای اجتماعی است.
سراج زاده,دکتر سیدحسین , شریعتی مزینانی,دکتر سارا و صابر,سیروس . (1383). بررسی رابطه میزان دینداری و انواع آن با مدارای اجتماعی. (e38905). علوم اجتماعی دانشگاه فردوسی مشهد, 1(4), e38905 doi: 10.22067/jss.v0i0.3092
MLA
سراج زاده,دکتر سیدحسین , , شریعتی مزینانی,دکتر سارا , و صابر,سیروس . "بررسی رابطه میزان دینداری و انواع آن با مدارای اجتماعی" .e38905 , علوم اجتماعی دانشگاه فردوسی مشهد, 1, 4, 1383, e38905. doi: 10.22067/jss.v0i0.3092
HARVARD
سراج زاده دکتر سیدحسین, شریعتی مزینانی دکتر سارا, صابر سیروس. (1383). 'بررسی رابطه میزان دینداری و انواع آن با مدارای اجتماعی', علوم اجتماعی دانشگاه فردوسی مشهد, 1(4), e38905. doi: 10.22067/jss.v0i0.3092
CHICAGO
دکتر سیدحسین سراج زاده, دکتر سارا شریعتی مزینانی و سیروس صابر, "بررسی رابطه میزان دینداری و انواع آن با مدارای اجتماعی," علوم اجتماعی دانشگاه فردوسی مشهد, 1 4 (1383): e38905, doi: 10.22067/jss.v0i0.3092
VANCOUVER
سراج زاده دکتر سیدحسین, شریعتی مزینانی دکتر سارا, صابر سیروس. بررسی رابطه میزان دینداری و انواع آن با مدارای اجتماعی. علوم اجتماعی دانشگاه فردوسی مشهد. 1383;1(4):e38905. doi: 10.22067/jss.v0i0.3092